دلم آواره توست

     

 

                                         تو همان عابری هستی

                                                                           که خزان دلم را

                                      با گام هایت 

                                                                   بهار عشق کردی

               تو تکرار بارانی

                                   و نگاهت تابلوی قشنگ شبی زیباست

                                                                           که مرا می خوانی

                                          دلم آواره توست

 

پری کوچک

              

 

     

                من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوس مسکن دارد

                                 ودلش را در یک نی لبک چوبین می نوازد

                                                    آرام .آرام

                         پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

                               و سحر گاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

 

 

*.*تو بمان*.*

وفا چیست ؟

 

وفا همان  کلمه جادویی است که اگر

 

دو حرف ( ب ، ی ) به اول آن اضافه شود

 

زشترین کلمه است و اگر چهار حرف ( د،الف، ر، ی) به

 

آخر آن اضافه شود زیباترین کلمه می شود

زندگی چیست؟

*:*زندگی چیست؟*:*

 

 

زندگی اشکی است که خشک می شود

 

لبخندی است که محو می شود

 

یادی است که در عالم فراموش تابی می ماند

 

زندگی رنج و آرزو ست

 

برای رنج صبور باش و برای آرزو لبخند بزن،

 

اگر خانه ی زندگی را از رنج ساختن بر آب شدنش گریه مکن.

عشق

بیا بیا

 صدای پای رفتنت تنیده در حریم کو چه های خالی دلم

و قلب کوچکم برای با تو آشنا شدن

 تمام کوچه های شهر عشق را بهانه می کند

بیا ...

هنوز هم نگاه تو میان قاب پنچره نگاه می کند مرا ولی غم نگاه من

غزل غزل

هزار بیت شعر تازه می شود

تو را ترانه می کند

بیا بیا .......

بیا بیا تو آسمان آبی دل منی

 و  در صفای بام آسمانی ات هزار کفتر سفید آشیانه می کند

بیا که باغ با صدای خیس چشمه های تو

پر از شکوفه های سرخ می شود و باز هم

صدای پای آب چشمه سار تو هوای خانه می کن

بیا بیا .....

به خدا دوست دارم

یکی را دوست میدارم ولی افسوس که او هرگز نمیداند

نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من

که او را دوست میدارم

ولی افسوس!؟

که او هرز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من که او را دوست میدارم

ولی افسوس!؟

او گل را به زلف کودکی آویخت

تا او را بخنداند.